Translate

13 Temmuz 2015 Pazartesi

VARILACAK YERİM YOK!

  Diyorum ki toplamalı artık valizi. Uzak diyarlara upuzak diyarlara gitme vakti.. Sevdiğim, sevildiğim, değer verdiğim ne varsa benimle gelmeli. Ve arkada bırakılmalı koyu acıların hepsi. Daha az acılarımı almalıyım yanıma, daha az dertleri.. Çünkü mutlaka bir şeyler öğretmiştir bana, beni ben etmişlerdir mutlaka. En güzel günlerimde bile ihtiyacım olabilir. Aslında acı da değil tecrübe denilebilir..
  Şimdi bir uzun yol var önümde. Dönemeçler, virajlar, sapaklar yok. Dümdüz ve uzun bir yol işte. Ardıma bakmayacağım. Bir arpa boyu yolda gitsem ardımda bıraktığım hiçbir şeyi ve hiç kimseyi yeniden heybeme katmayacağım. Yalnız, kararlı ve cesurca.. Yürünülmesi gereken yolu adımlayacağım. Olduğu yerde saymak ne katar ki insana? Nereye varırsam varayım nereden geldiğimi unutmayacağım...
  Bir güzel hayal ya da rüya belki.. Bilmiyorum bu yol nereye gider ve kim yapar beni.. Unutmayacağım şeyleri de unutmalıyım artık.. Unutulmayacak her şeyi unutmalı. Hüzünden eser kalmamalı artık. Vakit dar.. Gitmek gerek.. Sevmek, sevmek, sevmek gerek. Dağ, taş, kuş, çiçek, börtü böcek.. Ne gelirse elden neye yetersem onu severek.. Gitmek gerek...

1 yorum:

  1. ardıma bakmayacam, heybeme almayacagımm.. geride bırakacam herşeyi... bu yazıda herkes kendini buluyor nedense.. herkesmi gecmişi yaşıyor yaşatıyor kendiyle... elinize sağlık...

    YanıtlaSil